" آفتابگردان"

انگار سالهاست لبخندت ترک برداشته

اگر میدانستم خنده هایت از کدام روزن بیرون میزند

همانجا اعتکاف میکردم

تا از تو تبسمی بدزدم

حالا که سایه شدیم به آفتاب دل بستی

که برای دیدنت هر روز همپای آن بدویم.

وقتی در من ریشه میدواندی

باید فکر اینجایش را میکردی

اگر یک بقل سیر نبینمت

چوب لای چرخ آفتاب خواهم گذاشت

ومردمان مغرب شب درازی خواهند داشت

به گردن خودت

گل آفتاب گردانم

اوه

چه لذتی خواهد داشت

هوای بارانی آتش بگیرم... خورشیدت باشم

که باز به روی خودت نیاوری

این منم با پهنای شانه های معوجم

هر بار تمرین میکنم کمتر دود کنم

فقط

سر به سرم نگذار

چوب خط ندیدن تمام شده

دارد یواش یواش تپیدن شروع میشود

................................................به پیشگاه نازنین" حمید قلبم رضا" 

                                   ............................................................. (خودمان )

دارند برایم جهیز می آورند 

تا جایم از این که هست تنگ تر شود

که حتی یک صندلی سهمی از اینهمه الگوی مصرف! نداشته باشم

و باز هم کتابهایم آسم را تجربه کنند.

وقتی وسعت سر انگشتان بالا میرود

باید هم صبر را به سیر معامله کرد

وناز جواد موکت بر را کشید

که سر ساعت بیاید

ای کاش زبان قورباغه را کسی برایم ترجمه می کرد

آنوقت

 لغات سخت دگر دیسی را

 صد بار مینوشتم

حتی اگر دم نمی داشتم..........................................(خودمان)