"شناخت "   

 که حتی با این فاصله

شیار خشک اشکهایت را با گونه هایم میخوانم

فاصله را روسری میکشی

تا اشکهایت مرا در خود نچپاند

بکش!

اما رسوایی چشمهایت را جغرافیایی نیست

چه چشمهای بی بهانه ای داری..........................................(خودمان)

یکی را خوب و زیرک آفریده

یکی را نون و دلقک آفریده

                                       خدا میخواست شاعر باشد و بس

                                       طبیبی چون سیامک آفریده

                                                                         (خودم!!!!)

یه کار جدید از استاد عزیزم دکتر بهرام پرور 

« سماع »

من با توام ، بغل به بغل، چرخ می زنم
با واژه های مست غزل چرخ می زنم

« بگشای لب که قند فراوانم آرزوست »
من هم به روی موج عسل چرخ می زنم

هنگامه ای ست ! زلزلت الارض ..چشم تو !
زل می زنم به عمق گسل ؛ چرخ می زنم

هر عشق حاصل عطشی جاودانه است
من تا ابد درون ازل چرخ می زنم

من چرخ می زنم که بمیرند غصه ها
انگار بر مدار زحل چرخ می زنم (1)

با مولوی به شعشعه شمس می رسم
با «کاروان» شیخ اجل چرخ می زنم (2)

هم صوفیانه می زده ام با خود خدا
هم کافرانه دور هبل چرخ می زنم

در کافه ها ، معابد بودا و خانقاه
در سومنات و تاج محل چرخ می زنم

شادی رسالتی ست که بر دوش آدمی ست
پس روی سازمان ملل چرخ می زنم !

دنیا شده عفونت تکرار در سکون
پس تیغ می کشم به دمل ؛ چرخ می زنم

شاید که شیر نه ، اما کلاغ هستم پس
روباه زادگان دغل ! چرخ می زنم !

[]
تا این کلاغ را برسانی به خانه اش
بانوی من ! درون غزل چرخ می زنم ....

                                           دکتر بهرام پرور
پانوشتها :
(1) در نمادشناسی زحل الهه و نشانه مرگ و نیستی نامیده می شود .
(2) ای کاروان آهسته ران کآرام جانم می رود - سعدی